‘Soms kan ik wel janken van frustratie’

Frustratie. Frustratie zo diep dat je hart in je keel klopt en je het steeds warmer krijgt. Alsof je een bom bent die op scherp is gezet. Een bom waarvan de countdown elk moment kan beginnen. Mensen knallen meestal de hoorn erop zodra ze de woorden “ik ben journalist” horen. Ik weet niet precies wat het is, maar mensen willen je vaak niet te woord staan. Het is haast alsof wij hier altijd the badguys zijn ofzo, alsof wij mensen voor de lol af willen kraken, zodat wij geld verdienen. Maar iemands leven verzieken is niet mijn intentie. Het is niet waarom ik je bel. Een leuk gesprek is ook wel een keer fijn.

Dan heb je nog de struggles van het materiaal. Materiaal dat het niet doet om wat voor reden dan ook. Dan voel je het echt even borrelen en de zogenaamde ‘boze witte man’ komt naar boven. Want op dat moment zie je gewoon je item het raam uit vliegen. En nog een leuke frustratie voor op het lijstje: de geweldige Huawei telefoons. Een MOJO setje: een term dat iedere journalist kent. Maar niet iedereen kent de frustratie die daar soms mee gepaard gaat. Over het algemeen werkt een MOJO setje bij iedere telefoon.. iedere telefoon behalve een Huawei. De Huawei weigert het geluid op te nemen door de microfoon. Hierdoor is de geluidkwaliteit vaak niet al te best.

Bij dit soort frustraties wordt de bom in mijn hoofd op scherp gezet. De timer brandt en de rode lampjes worden zichtbaar. Nu weet ik dat ik op moet passen, want als de countdown begint is het te laat. Dan is het niet meer tegen te houden. Dan bereik je je breekpunt. Het punt waarop je zoals ik vaak zeg: ‘gewoon even kapot gaat’. Het gaat erom hoe je daaruit komt en hoe je daarna verder gaat. Ga je door waar je gebleven was? Pak je de draad weer op? Of geef je op? Ga je bij de pakken neerzitten? Stop je ermee?

Dat is het belangrijkste. Toen aan het begin van het jaar een 2e jaars student Journalistiek tegen mij zei: ”Op deze manier vallen de slechtsten en zwaksten af en blijft het echte talent over,” vroeg ik mij af of dat niet een beetje cru is om te zeggen. Inmiddels weet ik beter: hij heeft gelijk. Je merkt op een gegeven moment om je heen dat de een na de ander wegvalt. Ze vinden het niet leuk, ze kunnen het niet aan of ze krijgen zoveel stress dat ze eraan onderdoor gaan.

Ook jij gaat ooit een breekpunt bereiken. Ik garandeer het je. Zelf heb ik er ook een gehad halverwege het jaar. Ik was echt bijna op dat moment gestopt. “Ik kan wel stoppen, maar wat moet ik dan met mijn leven? Ik wil dit al zo lang, is opgeven niet gewoon heel zwak? Als ik nu stop weet ik niet meer wat ik met mijn leven moet doen.” Ik dacht: nee, je gaat niet opgeven. Zo ben je niet, je kunt nog zo veel beter. En ik ben zo blij dat ik niet opgegeven heb, want als ik dat wel had gedaan dan had ik daar zo enorm veel spijt van gekregen. Deze studie is iets waar ik zo lang naar toe heb gewerkt: zoiets kan en mag je niet zomaar ineens weggooien.

En als die bom dan 0:00 raakt en het voelt alsof je hoofd van binnen ontploft, ben je het even helemaal kwijt. Niks kan je ook maar iets schelen. Alle hoop is weg. Maar als je daar uit komt en door gaat, kom je erachter dat er nog zo veel meer is. En dan is het haast alsof de schade in je hoofd beetje bij beetje herstelt en alle stukjes weer in elkaar gelijmd worden. Totdat je weer heel bent. En dan weet je het zeker. Opgeven is gewoon geen optie.

Julia Onclin 

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s